Dwór w Dołgiem

Reprodukcja cyfrowa, format a3. Gramatura papieru min. 120, oprawione w antyramę.

Gwarancja jakości i zgodności z oryginałem, zapewniona przez autora.

  • Dodaj recenzję:
  • Dostępność: Jest Jest
  • szt.
  • Cena katalogowa: 49,99 zł
  • Rabat: -10,00 zł
  • 39,99 zł

Produkt wysyłamy w ciągu 48h.

Nie znalazłeś tego, czego szukasz? Potrzebujesz innego formatu? Daj znać! 

Wyślij wiadomość: redakcja@temat.net

DOŁGIE

Niewielka wieś letniskowa Dołgie (niem. Dolgen) położona jest na wysokim brzegu przy jeziorze o tej samej nazwie. Jest to jezioro rynnowe o długości ok. 8 km i powierzchni ok. 311 ha. Wysokie brzegi są trudnodostępne i porośnięte lasem. Z krajowej „dwudziestki” do wsi prowadzi, liczący kilka kilometrów, dojazd z płyt betonowych. Można też skorzystać z drogi polnej od strony wsi Stępień.

Dołgie zatraciło już swój dawny, rolniczy charakter. Majątek PGR został rozparcelowany i sprzedany. W tej chwili jest w rękach prywatnych o czym informują ustawione przy publicznej drodze liczne tablice. Osobom postronnym wjazd do wsi jest zabroniony. We wsi przeważa już zabudowa współczesna. Jedyną historyczną pamiątką, pozostał XIX wieczny dwór, do którego dostęp też jest niemożliwy. Od strony północnej wiedzie do niego klonowa aleja.

O historii wsi i dworu niewiele wiadomo, choć nazwa Dołgie pojawiła się w dokumentach już w 1567 roku. Wieś była starościńskim folwarkiem wchodzącym w skład domeny książęcej w Szczecinku. Co najmniej od 1628 r. majątek ziemski należał do rodu von Kleistów (Kleszczów). W tym właśnie czasie dobra liczyły 30 włók ziemi, na których gospodarowało 2 zagrodników. We wsi była też karczma. Tuż nad jeziorem ulokowany był niewielki kościółek szachulcowej konstrukcji, który przetrwał do pierwszych lat powojennych.

Zachowany do dzisiaj dwór pochodzi z ok. 1800 roku. W tym czasie właścicielem liczącego 842 ha majątku, był Borysowski. Budynek usytuowany został na płaskowyżu rozpościerającym się wzdłuż jeziora. Jak można wyczytać w przewodnikach turystycznych z początku lat 70, od strony wschodniej przylegał do niego stuletni park krajobrazowy o powierzchni 7,5 ha. Rosły tam m.in. stare dęby o 4-metrowym obwodzie pnia, a także lipy o 5-metrowym obwodzie.

Rzut parterowego dworu z piętrowym ryzalitem, oparty został na planie prostokąta. Nie jest wykluczone, że znaczna część ścian posiada jeszcze pierwotną, szachulcową konstrukcję. Świadczy o tym choćby widoczna na zewnątrz struktura ściany szczytowej. Pokrycie dachu naczółkowego stanowiła niegdyś dachówka ceramiczna, którą przed półwieczem wymieniono na eternit. Najprawdopodobniej w tym też czasie przebudowano elewację w sposób niemalże barbarzyński, likwidując jej dawny wystrój. Dzisiaj zachowało się już niewiele elementów dawnego wystroju – część okien i drzwi od strony dziedzińca. Z pewnością jednym z najciekawszych i zarazem najlepiej zachowanych elementów dawnego wystroju jest, zwieńczony esowatym szczytem ganek, z czterema kolumnami z jońskimi głowicami.

Zależy nam na tym, żeby reprodukcja wyglądała estetycznie. Dlatego każda z nich oprawiona jest od razu w antyramę (spód - płyta, wierzch z dobrej jakości pcv, powleczone folią zabezpieczającą).