Kościół pw. Ducha Świętego w Szczecinku

Reprodukcja cyfrowa, format a2. 42.4 x 59.8 cm! Gramatura papieru min. 300, oprawione w antyramę.

Gwarancja jakości i zgodności z oryginałem, zapewniona przez autora.

  • Dodaj recenzję:
  • Dostępność: Jest Jest
  • szt.
  • Cena katalogowa: 79,99 zł
  • Rabat: -16,00 zł
  • 63,99 zł

Produkt wysyłamy w ciągu 48h.

Nie znalazłeś tego, czego szukasz? Potrzebujesz innego formatu? Daj znać! 

Wyślij wiadomość: redakcja@temat.net

W niemieckim Neustettin’ie Niemcy określali go jako „polski kościół”. W polskim Szczecinku został „małym kościołem”. Ta druga nazwa, choć zupełnie niezgodna z faktami, pozostała do dzisiaj.


Kościół pw. Ducha Świętego przy ul. Klasztornej w Szczecinku jest najstarszą świątynią katolicką na terenie powiatu. Wraz z miniaturową plebanią został poświęcony przez wrocławskiego kard. Adolfa Bertrama 20 grudnia 1923 r. W tamtym czasie Szczecinek należał do diecezji wrocławskiej. Budowniczym kościoła był berliński architekt Carl Kuhn.
Jak wynika z urzędowych dokumentów, na początku XX wieku na terenie ówczesnego powiatu szczecineckiego mieszkało ok. 280 rodzin katolickiego wyznania, z których 80 przyznawało się do swoich polskich korzeni. Oprócz nich, w letnich miesiącach do prac na gospodarstwach rolnych zatrudniano polskich pracowników sezonowych.
Mieszkańcy ówczesnego Neustettin’a byli raczej niechętnie nastawieni do – jak to określali – „polskiego kościoła”. Według urzędowych spisów w 1816 r. w mieście było 16 katolików, w 1890 r – 188, w 1925 r. – 443, a w 1939 r. – 710.
Pierwszą stałą opiekę duszpasterską od 30 września 1910 zaczął sprawować ks. Bruno Horzin z pobliskiego Czarnego. Jeszcze nie parafia, a kuracja została powołana nieformalnie. Zgodnie z decyzją ordynariusza wrocławskiego, na terenie parafii musiało zamieszkiwać na stałe co najmniej 100 katolików.
Zupełnie inny pogląd w tej kwestii miał miejscowy landrat, dlatego też procedury administracyjne ciągnęły się przez dłuższy czas. Oficjalny dokument zezwalający na powołanie parafii wydano dopiero 1 października 1926 r. W tym też czasie opiekę duszpasterską pełnił mieszkający już na miejscu ks. Jan Ramatschi.
Zanim, dzięki finansowym wsparciu (ok. 103 tys. marek) Związku Św. Bonifacego, wykupiono teren i rozpoczęto budowę, tymczasowa siedziba punktu duszpasterskiego gdzie odprawiano niedzielne msze św. znajdowała się na piętrze warsztatu samochodowego przy dz. ul. Kochanowskiego 4.
Ponieważ znaczną grupę uczestników niedzielnej mszy św. stanowili polscy robotnicy sezonowi, dlatego zdecydowano się na lokalizację kościoła w pobliżu dworca kolejowego. W tamtym czasie były to jeszcze dalekie przedpola miasta. Poważnym mankamentem były podmokłe i nienośne grunty. Aby uchronić przed wodą gruntową niewielką kotłownię ulokowaną w podziemiu, poziom posadzki kościoła został mocno wyniesiony ponad teren.
Do dzisiaj zachował się pochodzący z czerwca 1923 r. plan zagospodarowania. Osią założenia przestrzennego miał być kościół, a od wschodu przylegać miał do niego dom proboszcza (plebania).
W drugim etapie, do którego doszło dopiero pół wieku później i w zupełnie innych warunkach, planowano budowę od strony zachodniej domu parafialnego, zaś od strony dz. ul. Piłsudskiego szkoły o rzucie w kształcie litery „C”. Granice tego katolickiego centrum przebiegały tak, jak jest to dzisiaj.
Kamienno-ceglany kościół miał formę architektoniczną zbliżoną do stylu romańskiego. Był to obiekt o jednoprzestrzennym wnętrzu z potężną, drewnianej konstrukcji emporą („chórem”) wspartą na dwóch rzędach drewnianych słupów.
Od strony zachodniej, przy ścianie podłużnej ulokowano dużą ceglaną ambonę, a na osi prezbiterium niezwykle skromny ołtarz w postaci mensy z lichtarzami.
Zgodnie z ówczesną tradycją prezbiterium oddzielały od nawy drewniane balaski. Dach wsparty został na drewnianej więźbie wieszarowej. Do więźby podczepiony zostało także zwierciadlane, otynkowane sklepienie.
Najbardziej okazały był zachowany do dzisiaj kamienno-ceglany fronton z łukowym wejściem i niewielką, ale o ładnych proporcjach sygnaturką na wysokości dachu.
Zgodnie z projektem powstały także zachowane do dzisiaj kamienne schody z płaskorzeźbami przedstawiającymi siedem darów Ducha Świętego oraz miniaturowa fontanna.
Kościół po przejściu frontu został doszczętnie splądrowany i zbezczeszczony przez czerwonoarmistów. O ich pobycie w tym miejscu świadczyły także świeże groby w ogrodzie. Taki właśnie widok został ks. Anatol Sałaga. Za jego przyczyną od 1 września 1945 roku rozpoczął tu swoją duszpasterską posługę - wilnianin ks. Leonard Czerniak. W 1954 roku przyjechał tutaj o. Antoni Skoczeń zakładając, po wielu perypetiach w tym miejscu klasztor redemptorystów.
W 1968 - 1971 r. za czasów, kiedy proboszczem był o. Antoni Bujak, wnętrze kościoła zostało gruntownie przebudowane i dostosowane do nowej, posoborowej liturgii. Autorami projektu przebudowy wnętrza była Teresa Gawłowska i Wiesław Popławski z Krakowa. Pomiędzy oknami, w niszach umieszczono olejne obrazy drogi krzyżowej, a na ścianie prezbiterium pełen ekspresji krucyfiks autorstwa krakowskiego rzeźbiarza Bronisława Chromego.
Ponowny remont ograniczony jedynie do wzmocnienia stalowymi ściągami mocno nadwątlonej więźby dachowej wykonano na początku lat 80., kiedy proboszczem został o. Stanisław Mróz. To właśnie za jego czasów wybudowany został niezwykle okazały dom parafialny.
Za czasów jego następcy o. Eugeniusza Leśniaka rozpoczęły się przygotowania do rozbudowy kościoła. W tym czasie powstały trzy projekty koncepcyjne. Ostatecznie po licznych perturbacjach prace budowlane rozpoczął w lipcu 2002 r. o. Andrzej Kryger. Przebudowę zakończono w październiku 2004 r.
Autorką projektu została arch. Joanna Sapieha-Kopicka ze Złotowa. Zgodnie z jej propozycją, ale nie bez wpływu zamawiającego, powstała budowla o dwukrotnie większej kubaturze. Najbardziej okazałym elementem zachowanym do dzisiaj, a to tylko jedynie dzięki nieugiętej postawie konserwatora zabytków, jest ceglano-kamienny fronton oraz fragment ściany wschodniej.
Najcenniejszy fragment dawnego kościółka zdominował zwalisty masyw ścian z czerwonej cegły klinkierowej. Z dawnego, przepięknie urządzonego wnętrza zachowano jedynie krucyfiks. Niestety, został umieszczony na olbrzymiej ścianie z trzema betonowymi łukami a więc w zupełnie innym niż do tej pory kontekście. Gwoli ścisłości należy dodać, że pierwotny projekt znacznie odbiegał od tego, na co skazani jesteśmy dzisiaj.
Proboszczem parafii jest o. Arkadiusz Sojka a jego poprzednikami byli: o. Antoni Bujak, o. Jan Szczepański, o. Kazimierz Bojdo, o. Stanisław Mróz, o. Eugeniusz Leśniak, o. Władysław Wiktorek i O. Andrzej Kryger. Parafia została erygowana 9 czerwca 1973 r.

Zależy nam na tym, żeby reprodukcja wyglądała estetycznie. Dlatego każda z nich oprawiona jest od razu w antyramę (spód - płyta, wierzch z dobrej jakości pcv, powleczone folią zabezpieczającą).